Van kilo's naar meters

2e 10km van Lier (December)

3 weken geleden dat ik de vorige editie gelopen had.  Sindsdien geen enkel postje meer op mijn blog gezet betreffende mijn trainingsloopjes. Dat is een teken aan de wand. Verschillende factoren speelden hierin een rol, het slechte weer, de goesting en nog andere tal van excuses maakten dat ik sinds mijn vorige wedstrijdje slechts 4x mijn schoenen en nodige kledij uit de kast haalde:

Met de overvloedige sneeuwval van de afgelopen week liggen de wegen er allesbehalve loopbaar bij. Via enkele forumgangers van joggings.be had ik vernomen dat de jogging te Lier gewoon gingen doorgaan. Het loopparcours dat via verschillende beken en een kanaal gaat lag volledig ongestrooid. Hier en daar enkele hardgereden stroken door een enkele auto, maar veelal slechts een spoor dat aantoont dat er ook nog dappere fietsers bestaan.
Een heel pak minder volk dan de vorige editie, gelukkig had ik een abonnement genomen om hier de wintermaanden te komen slijten of ik had hoogstwaarschijnlijk ook mijn kat gestuurd.

Km 1 – 3 : Bij de start me redelijk achteraan gezet omdat ik me zeker niet wilde opblazen. De eerste 300m gingen echt aan een slakkentempo. De 10km (130 starters) en de 10mijl (175 starters) gingen gezamelijk van start. 300 joggers die op een smal onderbesneeuwd asfaltbaantje hun weg zoeken is best te vergelijken met een intervalloopje. Nu en dan eens een spurtje trekken om in het goede spoor te zitten, dan weer ff laten uitbollen om te beseffen dat het toch te traag gaat. Hierna weer de losse sneeuw induiken om nog eens te versnellen en daarna weer wringen om tussen de massa te springen. Het heeft wel iets … Na de eerste km zo ongeveer een goed tempo gevonden. Het was voorzichtig lopen, deze eerste kilometers waren het best vergelijkbaar als lopen op het strand. Bij elke stap die neerkwam voelde je de oneffenheid van het parcours. Met de melding dat de ondergrond dan losse sneeuw was waar reeds  200 lopers gepasseerd waren kan je u wel een idee scheppen hoe deze erbij lag. Vooral door de staat van deze ondergrond voelde ik dat ik verre van mijn normale tempo kon lopen. Ik besloot op mijn hartslag te lopen en hield deze steeds tussen 145 – 150.
Km 4 – 7 :
Hier komen we aan het lange rechte stuk naast een kanaal. Rond km 4 komen we plots op een strook waar slechts 1 paadje goed beloopbaar is. Een lange sliert van een 30 lopers was het gevolg. Spontaan kwam plop met de ganzenpas in me op, maar ik kon me nog net bedwingen om deze luidkeels ten gehore te brengen. Op een moment dat de loper voor mij een gaatje liet vallen, deze toch voorbij gesprongen en via een kleine versnelling aansluiting gezocht bij een groepje van 6-7. Vervolgens een stuk dat zeer goed beloopbaar is. Hardgereden sneeuw loopt bijna als asfalt, hoewel het altijd opletten geblazen blijft. Rond km 6 stond Ellis (vrouwlief die deze koude ook doorstond om mij aan te moedigen) bovenop een brug reikhalzend uit te kijken waar ik bleef. Bij het passeren gaf ze nog een goeie aanmoediging mee : KOMAAN SCHATTEKE !!! Gevolg : een smile op al de gezichten, maar ik denk dat die van mij toch de grootste was.
Km 8 – 10 : Na het verlaten van de vaart komen we opnieuw in een gedeelte van losse sneeuw. Mijn tempo stokt en ik heb moeite om het groepke te volgen. Een enkeling komt me nog voorbij tijdens deze laatste kilometers. Bij het binnendraaien op de piste tenslotte loop ik gans alleen, niemand voor of achter mij. Ik denk me de laatste 150m te laten uitbollen. Plots schalt echter mijn naam over de piste. Blijkbaar had de omroeper tijd genoeg om mijn naam op te zoeken en mijn oranje tenue nog eens extra in de verf te zetten. Ik voel nog een laatste energiestoot en drijf het tempo nog eens ten top waarna ik gelijk nen bevroren ijslolly tot stilstand kom.

Een tijd van 57:18 waarmee ik eigenlijk best tevreden ben. Het was eigenlijk een ervaring om eens in deze omstandigheden te lopen (voornamelijk wat de ondergrond betreft).

83e gefinisht van de 125 aankomers (5 personen hebben er onderweg de brui aan gegeven)